'Saktong-sakto

Rolando Tinio
AKALA KO

Akala ko, para nang piyanong
Nasusian ang iyong kalooban
At naihagis ang susi kung saan,
Hindi na matitipa ng sino at alinman
Ang mga tekladong tuklap, naninilaw.

Dahil dumating ka isang gabi:
Naupo sa may pintuan,
Tahimik na naninimbang
Sa mga bagong pangyayaring
Nagaganap sa iyong harapan.

Sa manaka-nakang sindi ng mata mo,
Parang puno sa lihim ang dibdib mong
Ayaw siyempreng ipaglantaran
Sa mga nakilala noon lamang.

Hanggang ngayon (linggo na ang nakaraan),
Nakabalabal ka pa ng sariling panginorin,
Lumulutang sa sarili mong ulap,
Parang kakahuyang pinid ang sanga at dahon
Nang huwag mapasok ng liwanag
Buhat sa kung-anong daigdig o pintuan
Na hindi mo kilala at ayaw pang subukan.
Para sa akin ang líriká na ito.

Most checked out

Notes on 'Arsenic and old lace' and the insane

Dolphin love and limits

Beneath the covers: Notes on 'A comedy of tenors'

To rebel, to never rush

Two books

Applause for the clowns

The Pilot's Relief on Landing is No Release

An erring lace

If I Were A Planet

To always dress well